Zittend op de vloer op ‘n matje, benen languit gestrekt, sneeuw buiten vallend, binnen de geur van versgebakken appelflappen, op de achtergrond folkloristische muziek, de muur vol met inspiratie en muzen, op tafel halfvolle glazen met appelsap, naast ‘n naaidoos en kaarsen verspreid, tijdschrift opengeslagen, ‘n postkaart slingerend en ‘n lege fles wijn naast de wasbak, de oven nog warm en de handschoen bij m’n voet liggend, ‘n gekleurd kleed op de stoel en buitenlands munten op de bank, en ik ? Ik, ben omringd, door alles.
Gedeeld huis met ‘n enorme eettafel en altijd volle keuken met servies elk uit ‘n andere era en glazen van markten, verse kruiden en op elke hoek eten, nog van de lunch of als voorbeiding voor het avondeten. De tuin is gevuld met vogels die met ‘n gerust hart op de schildersezel neerstrijken, bij wijze van spreken om je te helpen om als model te staan. Onderweg naar binnen stap je op ‘n notebook met notities van de laatst bezochte tentoonstelling en tussendoor poetische gedachten die je spontaan binnenschoten toen je de middag in ‘t park doorgebracht had en de mensen om je heen bestudeerde en nadacht over.. waar eigenlijk niet over?
Foto’s aan de muur, op de grond, de hond kouwend op ‘n stuk negatief dat weerspiegeld in ‘t licht dat door ‘t open raam naar binnenkruipt en zich achter de boekenkast weer verstopt. De avond nadert, stemmen worden luider en de wijnglazen tikken tegen elkaar aan en er valt ‘n vork op de grond. ‘t Dessert wordt opgediend maar het besluit valt om dat in ‘t bos op te eten, uitkijkend naar de sterren, want er bestaat niks mooiers dan dit, nu, voor altijd.
Your contribution: